ການໃຫ້ທຳນຽມໃນອາຟຣິກາໃຕ້ແມ່ນຫຼາຍຄັ້ງທີ່ງ່າຍກວ່າຫຼາຍປະເທດ. ຈຳນວນທີ່ພົບໃຊ້ກັນ ຄື 10% ແລະຍັງມີການໃຫ້ເງິນສົດຈຳນວນນ້ອຍໆ ೈວມເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດປະຈຳວັນ, ໂດຍບໍ່ມີການເຈລະຈາລາຄາ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ນັກທ່ອງທ່ຽວປະຫວັນຄືບໍ່ແມ່ນຈຳນວນແຕ່ແມ່ນປະກວດເຫັນບຸກຄົນ: ຄົນເຝົ້າລົດ, ພະນັກງານປ້ອມນ້ຳມັນ, ຄົນຍົກກະເປົາ, ແລະພະນັກງານທຳຄວາມສະອາດ ຕ່າງຄາດຫວັງເງິນສົດ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຮ້ອງຂໍໄດ້ຢ່າງເປັນທາງການ.
ຄວນກ່າວໄວ້ເທິງຕົ້ນວ່າ ປະເທດນີ້ບໍ່ແມ່ນທີ່ລາຄາຏໍາລາຄາວອນ. ລາຄາແມ່ນລາຄາ, ມິເຕີ taxi ກໍ່ວິ່ງ ແລະທຳນຽມກໍ່ແມ່ນທຳນຽມ. ສິ່ງທີ່ທ່ານຕ້ອງການແມ່ນເງິນເຫຍັບ ແລະທ່ອນທີ່ນ້ອຍ ແລະຮູ້ຄ່າປະມານຂອງຜູ້ຮັບ.
ຮ້ານອາຫານ ແລະ 10%
10% ຈາກລາຄາທັງໝົດ, ໃຫ້ເປັນເງິນສົດ ແລະວາງໄວ້ທີ່ໂຕະ. ຖ້າບິນມີຄ່າບໍລິການຢູ່ແລ້ວ, ເຊັ່ນກັບກຸ່ມລູກຄ້າຈຳນວນຫຼາຍ ຫຼືຮ້ານບາງແຫ່ງ, ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ຊ້ຳ, ແຕ່ຫຼາຍຄົນກໍ່ອາໄສໄຟເງິນນ້ອຍໆ ເພາະຄ່າບໍລິການອາດບໍ່ເຖິງພະນັກງານທັງໝົດ.
ສັງເກດເທິງວິທີຈ່າຍເງິນ. ການເພີ່ມທຳນຽມລົງໃນບັດສ່ວນຫຼາຍແມ່ນບໍ່ເສີຍໄປຖືງພະນັກງານ, ການໃຫ້ເງິນສົດກວ່າແມ່ນແນ່ນອນກວ່າ. ຖ້າຈ່າຍດ້ວຍບັດ ແລະຕ້ອງການໃຫ້ເງິນສົດໃນມືພະນັກງານແທນເສັນໃນໃບບິນ, ບອກເຂົາເລີຍ, ພະນັກງານຮ້ານອາຫານທີ່ນີ້ຮູ້ທັນທີ.
ບຸກຄົນທີ່ທ່ານຈະພົບພາຍນອກຮ້ານອາຫານ
ຄົນເຝົ້າລົດແມ່ນສິ່ງທີ່ນັກທ່ອງທ່ຽວຖາມຫຼາຍທີ່ສຸດ. ໃນລານຈອດລົດຫຼືຂ້າງທາງ ທ່ານມັກເຫັນຄົນໃສ່ເສື້ອສະທ້ອນຄືບໍ່, ເຝົ້າລົດ ແລະຄາດຫວັງຈະໄດ້ຮັບເງິນເມື່ອຈົບ. ເຂົາບໍ່ໄດ້ຈ້າງຈາກບໍລິສັດຫຼືຜູ້ໃດ, ແຕ່ຄິ່ງຄົນເຮັດຢູ່ທີ່ນີ້ມາຫຼາຍປີ ແລະແມ່ນຕົວຫຸ້ມເຫຼັ້ມໄດ້ດີ ໃນປະເທດທີ່ລົດຖືກງັກບໍ່ແປກ. ໃຫ້ເຂົາເງິນ ແລະຂອບໃຈ.
ປ້ອມນ້ຳມັນກະແມ່ນຄືກັນ. ບໍລິການເຕັມແມ່ນທຳມະດານິຍົມ: ພະນັກງານເຕີມນ້ຳມັນ ສະຫວ່າງກະຈົກ ກວດນ້ຳມັນຖ້າຈຳເປັນ ແລະສາມາດຈ່າຍບັດທີ່ປ້ອມຫຼືຄາວເຄົາ. ເງິນສົດຈຳນວນນ້ອຍໆແມ່ນທຳນຽມໃຫ້ກັບເຂົາດ້ວຍ.
ເຖິງບຸກຄົນທົ່ວໄປອື່ນໆ. ຄົນຍົກກະເປົາໄດ້ຕໍ່ຫຼັງກະເປົາ. ພະນັກງານທຳຄວາມສະອາດໄດ້ຮັບທຳນຽມປະຈຳວັນ ແທນຈ່າຍຄັ້ງດຽວຕອນສຸດທ້າຍ, ເພາະບາງຄັ້ງຄົນທຳຄວາມສະອາດອາດບໍ່ຊ້ຳຄົນ. ແອັບຮັບສົ່ງ ກະປັບລາຄາໃຫ້ເປັນຈຳນວນກົງແທນຄິດເປັນອິກຊ້ອນ. ຜູ້ນວດກະໄດ້ 10% ເໝືອນຮ້ານອາຫານ.
ຜູ້ນຳທ່ຽວ, ຄົນຂັບ ແລະທີມຊີບສະຟາຣີ
ການທ່ຽວຢູ່ນີ້ແມ່ນເສດຖະກິດບໍລິການທີ່ມີຄວາມຊຳນານ ແລະການໃຫ້ທຳນຽມເພື່ອສະທ້ອນນັ້ນ. ຄົນນຳທ່ຽວເມືອງ ຫຼືຄົນຂັບລົດຄືບໍ່ນິຍົມໃຫ້ທຳນຽມຕໍ່ກຸ່ມແທນຄິດເປັນອັດຕາ, ພວກທີ່ຮັບງານເຕັມວັນກະໄດ້ເງິນຫຼາຍກວ່າ ແລະຄົນຂັບສ່ວນຕົວບໍລິການປະເພນີເປັນຄືກັນ. ການເດີນທາງແບບຊົນລະບົດ ຫຼືວຽນວັດທະນະທຳມັກຈະບອກລ່ວງໜ້າເວລາໃຫ້ທຳນຽມ, ຖາມໄດ້ຖືກທາງ.
ສະຟາຣີ ປະເພນີແມ່ນເງິນຕໍ່ມື້ຕໍ່ແຂກແຕ່ລະຄົນ, ຮວບລວມໃຫ້ຕອນສຸດທ້າຍ ແລະຈັດແບ່ງໃຫ້ຫຼູນາຍ, ຄົນຕາມຮອຍ, ແລະພະນັກງານ. ຖາມທີ່ຄອບທີ່ພັກວ່າຈຳນວນທີ່ເໝາະສົມ ເນື່ອງຈາກແຕກຕ່າງຕາມລະດັບ. ພາຊີບສະຟາຣີແມ່ນຄົນທີ່ຊ່ວຍທ່ານພົບເຫຼຍີຣາດ ແລະການໃຫ້ທຳນຽມເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ກຸ່ມທຸກຄົນຮູ້ເຫັນທ່ານກວ່າຄວາມສູ່ ປະສົບ.
ເປັນຫຼັກທີ່ຈຳນວນນັ້ນແມ່ນຢູ່ໃສ
ເງິນເດືອນພະນັກງານບໍລິການໃນອາຟຣິກາໃຕ້ຄ່ອນຂ້າງຕ້ຳ ແລະທຳນຽມແມ່ນສ່ວນສຳຄັນຂອງລາຍໄດ້ບໍ່ແມ່ນເພີ່ມເຂົ້າ ແຕ່ຄືພື້ນຖານ: ພະນັກງານເສີບ, ຄົນເຝົ້າລົດ, ພະນັກງານປ້ອມນ້ຳມັນ ແລະພະນັກງານທຳຄວາມສະອາດ ລ້ວນເຮັດວຽກເທື່ອນື່ອງກັບຄວາມຫວັງວ່າຈະມີທຳນຽມ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນຊັດເຈນວ່າເປັນປະເພນີ 10% ກວ່າຈະຫ້ອມໃຈ, ແລະເປັນເຫດຜົນວ່າເຫຼົ້າຄົນຕ່າງປະເທດທີ່ບໍ່ພາບໃຫ້ທຳນຽມຖືກສັງເກດ.
ສິ່ງນີ້ແມ່ນເຫດຜົນດ້ວຍທີ່ເງິນສົດແມ່ນສຳຄັນ. ທຳນຽມທີ່ຈ່າຍໃນຕູ້ຈ່າຍບັດມັກຖືກເກັບໄວ້ທີ່ຮ້ານ ຈົນກວ່າຈະອອກບິນ, ແຕ່ເງິນສົດຈ່າຍເຫຼົ້າງເຮັດໃຫ້ເຂົາຢູ່ຫຼັງໄວ້ເອງ. ເກັບທ່ອນເງິນນ້ອຍໃສ່ກະເປົາ ແລະເຫຍັບໃນລົດ, ເພາະບໍລິການທີ່ຕ້ອງໃຊ້ເງິນນີ້ມັກຕິດດ່ວນ: ລານຈອດລົດ, ປ້ອມນ້ຳມັນ, ຫົວໜ້າກະຈົກຖຸ່ນເຂົ້າເລັບຕ່າງໆຊົ່ວຄົນມາສະຫົວໜ້າໃນຕອນໄຟແດງ.
ບ່ອນດຽວທີ່ບໍ່ຄວນໃຫ້
ຫ້າມໃຫ້ເງິນໃຫ້ຜູ້ຢູ່ໃນຊຸດສຳລັບທຳອິດ ຫຼືຜູ້ທີ່ອ້າງເປັນເຈົ້າໜ້າທີ່. ໃນປະເທດນີ້ ການຈ່າຍເງິນທີ່ຈຸດກວດທາງ ຫຼືຫນ້າຕໍາຫຼວດບໍ່ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິ ແລະການສະເໜີເຮັດໃຫ້ເລື່ອງຊ້າງວິກິດ. ຖ້າມີຜູ້ຮ້ອງຂໍເງິນແທນຕົວເອງອ້າງອຳນາດ, ເວທີນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງທ່ານ, ແຕ່ແມ່ນຄວນແຈ້ງຕໍ່ຕໍາຫຼວດ.
ການໃຫ້ທຳນຽມໃນອາຟຣິກາໃຕ້ແມ່ນ 10% ທີ່ຮ້ານອາຫານ ແລະບາດນ້ອຍໃນບ່ອນອື່ນໆ, ໃສ່ເງິນສົດ ໂດຍມີເຫຍັບໄວ້ໃນລົດ. ຄົນເຝົ້າລົດບໍ່ແມ່ນຫລອກ, ພະນັກງານປ້ອມນ້ຳມັນເຮັດວຽກຂອງເຂົາ ແລະທີມງານສະຟາຣີໄດ້ຮັບເງິນຕໍ່ວັນ ແທນບິນ.