Casablanca Maroko: przylot, wielki meczet i tramwaj

Casablanca to miasto, którego film nigdy nie odwiedził. Film z 1942 roku nakręcono w Kalifornii, a scenariusz, z którego cytaty do dziś są powtarzane, napisali ludzie, którzy nigdy nie widzieli Atlantyku w tym miejscu. W rzeczywistości jest tu ciekawiej: to największe miasto Maroka, stolica finansowa kraju i miejsce, w którym niemal każdy odwiedzający z odległych stron świata po raz pierwszy ląduje na marokańskiej ziemi.

Około 3,2 miliona ludzi mieszka w granicach gminy, a cały obszar metropolitalny liczy ponad cztery miliony mieszkańców. Skala miasta wyznacza charakter wizyty: to miasto pracujące, z siecią tramwajową, giełdą i prawdziwymi korkami, a nie medyna z hotelem. Dwie rzeczy decydują o pierwszym dniu: dojazd z lotniska i działający internet w telefonie.

Anfa, Casa Branca, ad-Dar al-Bayda

Miasto zmieniało nazwę częściej niż większość. Osadnicy Berberyjscy byli tu już w VII wieku p.n.e., a średniowieczne miasto nosiło nazwę Anfa. Portugalczycy zbombardowali je do ruiny w 1468 roku i wznieśli port Casa Branca, „biały dom”. Trzęsienie ziemi w 1755 roku je zniszczyło, a sułtan Mohammed ben Abdallah odbudował miasto w latach 1756-1790 jako ad-Dar al-Bayda, co do dziś pozostaje marokańską nazwą miasta. W codziennej mowie mówi się po prostu „Casa”.

Nowoczesne miasto to dzieło Francuzów. Henri Prost w czasach protektoratu zaprojektował nowe europejskie centrum obok starej medyny, a Casablanca została gospodarczą stolicą, gdy władzę centralną przejęła Rabat. Amerykańskie wojska wylądowały tu w 1942 roku, konferencja rozstrzygająca o polityce bezwarunkowej kapitulacji odbyła się nad miastem w 1943, a niepodległość przyszła w 1956, kiedy port stale się rozbudowywał.

Dziś Casablanca to centrum finansowe, 54. miejsce na świecie w indeksie Global Financial Centres Index z września 2023, a jej giełda jest trzecią największą w Afryce pod względem wartości rynkowej. Do sieci Miast Kreatywnych UNESCO Casablanca dołączyła w 2023 roku. Dla odwiedzających oznacza to hotele, biura i szybki internet wszędzie.

Meczet Hassana II

Jeśli masz zobaczyć tylko jedno miejsce w Casablance, wybierz właśnie to i zaplanuj wokół niego swój dzień. Meczet powstał z inicjatywy króla Hassana II wg projektu francuskiego architekta Michela Pinseau. Budowa ruszyła 12 lipca 1986, a inauguracja przypadła na 30 sierpnia 1993 roku, po siedmiu latach, w które zaangażowano 10 000 rzemieślników. Meczet częściowo opiera się o platformę nad oceanem, więc przez okna sali modlitewnej roztacza się widok na wodę.

Minaret ma 210 metrów wysokości, co czyniło go najwyższym na świecie, gdy powstał, a dziś jest drugi pod tym względem. Laser na szczycie świeci w kierunku Mekki i widać go na dystansie około 30 kilometrów przy dobrej pogodzie. Sala mieści 25 000 wiernych, a na placu wokół zmieści się kolejne 80 000. Cedr pochodzi ze Środkowego Atlasu, marmur z Agadiru, a rozsuwany dach waży 1 100 ton i otwiera się w blisko pięć minut.

Na budowę przeznaczono od 400 do 700 mln dolarów, w dużej mierze ze zbiórek: 12 milionów osób przekazało datki, najmniejszy wynosił pięć dirhamów, a każdy darczyńca otrzymał pokwitowanie. Zwiedzanie dla nie-muzułmanów odbywa się z przewodnikiem poza godzinami modlitw, zwykle rano i wczesnym popołudniem. Zakryj ramiona i kolana, a godziny sprawdź na miejscu, zmieniają się w zależności od kalendarza modlitw.

Przylot z lotniska

Międzynarodowe lotnisko Mohammed V leży daleko poza miastem, w prowincji Nouaceur. To najruchliwsze lotnisko Maroka i jedno z dziesięciu największych w Afryce, obsłużyło około 7,6 miliona pasażerów w 2022 roku i jest głównym węzłem Royal Air Maroc, więc wielu podróżnych zaczyna tu pobyt w kraju.

Pociąg to rzecz, o której wielu podróżnych nie wie. Al Bidaoui kursuje mniej więcej co godzinę, od czwartej rano do jedenastej w nocy, bezpośrednio ze stacji przy lotnisku do Casa-Port i Casa-Voyageurs, czyli dwóch głównych dworców w mieście. Nie trzeba jechać autobusem na stację, wychodzisz z terminalu wprost na peron. Taksówka jest szybsza przy pustych drogach i zdecydowanie wolniejsza w korkach; cenę ustal przed ruszeniem.

Powód, by wybrać pociąg, to korki, lotnisko leży po drugiej stronie miasta mającego trzy miliony mieszkańców. Budowany jest nowy terminal w kształcie litery H, o budżecie około 1,6 miliarda dolarów, który do 2029 roku podniesie przepustowość z około 15 do 35 milionów pasażerów rocznie i doda stację kolei dużych prędkości.

Poruszanie się po mieście

W Casablance transport publiczny sprawdza się warto spośród marokańskich miast: cztery linie tramwajowe, 74 km torów i 110 przystanków. Linia T1 została uruchomiona w grudniu 2012 i kursuje z Sidi Moumen do Lissasfa. T2, od stycznia 2019, z Ain Diab do Sidi Bernoussi. Linie T3 (dojeżdża do Casa-Port) i T4 (do Parku Ligi Arabskiej) zostały otwarte we wrześniu 2024 roku.

Podróż kosztuje tyle samo na każdej trasie, około osiem dirhamów, i opłaca się papierową kartą przy bramce na peronie. Dostępne są także bilety tygodniowe i miesięczne. W godzinach szczytu tramwaje jeżdżą co około pięć minut, od 6:30 do 22:00 w dni powszednie i dłużej w weekendy, a średnia prędkość wynosi ok. 19 kilometrów na godzinę, więc w centrum jadą szybciej niż samochód.

Są też linie busway i małe czerwone petit taxi (z licznikiem na terenie miasta). Spacery sprawdzają się w centrum, w dzielnicy Habous i wzdłuż promenady nad Atlantykiem; nie sprawdza się piesze przemieszczanie między dalszymi dzielnicami, bo miasto zajmuje 380 km² i miejsca wyglądające na mapie na sąsiednie mogą być oddalone o dwadzieścia minut.

Kiedy jechać

Casablanca ma klimat śródziemnomorski z wpływem Atlantyku. Chłodny Prąd Kanaryjski utrzymuje niewielki zakres temperatur, miasto jest łagodniejsze niż Maroko w głębi lądu latem i rzadko bardzo chłodne zimą, a przebieg roczny pogody przypomina raczej Kalifornię przybrzeżną niż Marrakesz.

Dane ze stacji lotniskowej pokazują, że średnie maksima dobowe wynoszą od 17,6°C w styczniu do 26,7°C w sierpniu, z roczną średnią 22,2°C. Lepiej planować pod kątem deszczu niż upału: rocznie spada ok. 408 mm, z przewagą listopad, marzec, natomiast lipiec i sierpień są praktycznie suche. Miasto notuje 3 030 godzin słonecznych, a nawet wiosną poranna mgła morska często zalega nad wybrzeżem.

Godziny zwiedzania nie zmieniają się tu tak bardzo wraz z sezonem jak w głębi kraju: wiosną i jesienią pogoda jest przyjemna przez cały dzień, latem warto spędzić czas na promenadzie lub w muzeum, a zimowy deszcz zachęca do spacerów po dzielnicy Habous zamiast rezygnacji ze zwiedzania.

Internet na miejscu

Dane do internetu zwracają się tu w ciągu godziny. Plan miasta, aplikacja do przejazdów czy tłumacz przy kasie, wszystko wymaga sieci, a hala przylotów to nie miejsce, by szukać rozwiązania z bagażami pod nogami.

Maroko ma dobrą sieć komórkową w miastach, a internet w Casablance jest szybki. Pytanie sprowadza się do tego, jak go kupisz, a masz trzy opcje: pakiet roamingowy swojego operatora, lokalna karta SIM nabyta po rejestracji lub eSIM podróżnicza, instalowana przed wylotem i włączana po lądowaniu. Na kilka dni w takim mieście najwygodniej wybrać trzecią możliwość.

Co zobaczyć i gdzie nocować

Poza meczetem, główną atrakcją Casablanki jest jej architektura i życie codzienne. Dzielnica Habous to medyna zbudowana przez Francuzów w latach 20. XX wieku, z arkadami i bramą pałacową, tu zaopatrują się miejscowe rodziny. Sama medyna jest niewielka, składa się z kilkuset metrów uliczek z meczetem Ould el-Hamra, synagogą Ettedgui i kościołem San Buenaventura w niewielkiej odległości, co streszcza całą historię miasta. Park Ligi Arabskiej i kościół Sacré-Coeur stoją naprzeciwko siebie w centrum, a promenada w Ain Diab prowadzi wzdłuż Atlantyku obok latarni El Hank.

Rick’s Cafe, otwarty w 2004 roku, wziął swoją nazwę i fortepian z filmu, który powstał w Kalifornii, korzysta z legendy, ale żyje własnym życiem. Centralny targ i okoliczne uliczki to miejsca, gdzie jada się w Casablance.

Na nocleg warto wybrać centrum w pobliżu tramwaju. Casa-Port, Place des Nations Unies i bulwar między nimi pozwolą dotrzeć łatwo do meczetu, dzielnicy Habous i obu dworców. Jeśli zależy ci na morzu, wybierz Ain Diab. Standard pokoju hotelowego jest tu zwykle tańszy niż w Marrakeszu.

Wycieczki po okolicy

Najprostsza z wycieczek to Rabat, oddalony o około godzinę jazdy pociągiem z Casa-Port lub Casa-Voyageurs. Stolica to zupełnie inne miasto: kasba nad rzeką, Wieża Hassana, mauzoleum i własny tramwaj. Do Marrakeszu jedzie się koleją około 2,5 godziny, to dużo na jednodniówkę, ale wygodnie na noc. El Jadida na południe to miasto z portugalską cysterną i fortyfikacjami, a Mohammedia i Bouznika to nadmorskie miejscowości pół godziny od centrum.

Ostrzeżenie brytyjskiego MSZ: aktywności sportowe i quady nie są zawsze objęte ubezpieczeniem turystycznym, więc przed rezerwacją przeczytaj warunki polisy.

Casablanca nie jest teatrem dla turystów jak Marrakesz. Pracuje, buduje, handluje, a w niedzielę idzie na plażę. Daj jej cały dzień zamiast tylko przesiadki, przejedź się tramwajem i zobacz meczet wtedy, gdy światło odbija się od wody.