Karnak to przede wszystkim kompleks świątynny, a nie pojedyncza budowla, ogrodzony teren około 2,5 kilometra na północ od Luksoru, po wschodniej stronie Nilu. Składają się na niego trzy zespoły świątynne, tuzin pylonów ustawionych jeden za drugim przez wieki, kaplice zrekonstruowane na trawnikach z bloków rozebranych budowli i jedna sala kolumnowa, która jest największą tego typu w Egipcie. Starożytni Egipcjanie nazywali to miejsce Ipet-isut, „najbardziej wybrane z miejsc”. Było siedzibą Amona, boga stojącego na czele tebańskiej triady, i centrum religijnym Nowego Państwa.
Budowa trwała nieprzerwanie od czasów Senusreta I w Średnim Państwie aż do okresu Ptolemeuszy: około dwóch tysięcy lat wznoszenia, rozbiórek, rekonstrukcji i ponownego wykuwania dekoracji. Niemal każdy faraon z XVIII, XIX i XX dynastii dokładał tu własną cegiełkę, często kuli swoje imię na pracach poprzedników.
Sala hypostylowa
Wielka Sala Hypostylowa to część, dla której większość osób odwiedza Karnak, i sam ten fragment jest wart wyprawy. 5 000 metrów kwadratowych, 134 kolumny w szesnastu rzędach: 122 z nich mają 10 metrów wysokości, a dwanaście środkowych, aż 21 metrów i ponad 3 metry średnicy, dźwigając architrawy o wadze szacowanej na 70 ton każdy. Przestrzeń przypomina raczej kamienny las niż wnętrze świątyni; efekt dopełnia światło wpadające przez okna ponad bocznymi rzędami kolumn.
Jej budowę rozpoczął Seti I, a ukończył Ramzes II, którego reliefy pokrywają ściany. Dekoracje były pierwotnie malowane, w zacienionych zakamarkach wciąż widać resztki farby. W jednym z tylnych narożników znajduje się niewykończona kolumna z nieociosanym bębnem, to najczytelniejsza „instrukcja”, jak dekorowano kolumny już po wzniesieniu, a nie na ziemi.
Obeliski, jezioro i muzeum na wolnym powietrzu
Hatszepsut wznosiła w Karnaku parę granitowych obelisków, z których jeden nadal stoi, ma około 29 metrów, a przetrwał, bo kolejni władcy go obmurowali, nie przewracali; drugi leży przewrócony obok. Dalej rozciąga się święte jezioro, prostokątny staw ze schodami z kamienia, używany przez kapłanów do rytualnych ablucji. Tuż obok stoi skarabeusz na cokole, widoczny na niemal każdym zdjęciu wykonanym przez turystów.
Muzeum pod gołym niebem na tyłach kompleksu to część, którą większość omija, a nie warto. Biała Kaplica Senusreta I i Czerwona Kaplica Hatszepsut zostały tu odbudowane z oryginalnych bloków. Ponieważ znaleziono je jako wypełnienie nowszych obiektów, ich dekoracja zachowała się wyjątkowo dobrze. Właśnie tu znajdziesz pozostałości związane z okresem Średniego Państwa w historii Karnaku.
Dwa z trzech kompleksów, Mut i Montu, są zazwyczaj zamknięte dla zwiedzających, a spora część terenu wciąż jest badana i rekonstruowana, więc mapa z roku na rok może się zmieniać.
Zwiedzanie w odpowiedniej kolejności
Do Karnaku wchodzi się od zachodu przez pierwszy pylon, na duży dziedziniec z kolumnadami i świątynią Ramzesa III po lewej stronie, a stamtąd wchodzisz do sali hypostylowej. Następnie, kierując się na wschód, mijasz obeliski, sanktuarium i otaczające je sale, to najstarsza i najbardziej święta część kompleksu. Wracając, okrążasz północną stronę do świętego jeziora i kończysz w muzeum pod gołym niebem.
Jeśli masz tylko jeden dzień w Luksorze i bardziej interesuje cię religia niż grobowce, zwiedź Karnak rano, a Świątynię Luksorską późnym popołudniem, pieszo lub taksówką aleją sfinksów z głową barana, która łączy oba kompleksy. Karnak był siedzibą boga; świątynia w Luksorze to miejsce corocznej „wizyty” podczas święta Opet. Razem stanowią jedną opowieść, nie dwa osobne zabytki.
Praktyczne wskazówki
Karnak to najchętniej odwiedzane miejsce po tej stronie Nilu i jednocześnie takie, gdzie godzina robi największą różnicę, niemal nie ma tu cienia. Bramy są otwierane wcześnie, autokarowe wycieczki docierają w okolicy dziesiątej, a w południe kamienie zaczynają oddawać ciepło. Na kompleks Amona-Re zaplanuj 2-3 godziny, na niego i muzeum, pół dnia.
Pokaz światło i dźwięk odbywa się większość wieczorów i wzbudza skrajne opinie, ale to jedyna szansa, by znaleźć się w Karnaku wieczorem, gdy nie ma tłumów, a ten aspekt jest bardzo ważny. Weź przewodnika lub audioprzewodnik: tu historia ludzi przebudowujących pracę poprzedników jest ciekawsza niż same budynki.
Karnak to przeciwieństwo Doliny Królów, tam wszystko jest ukryte, małe i podziemne. Tutaj wszystko jest na powierzchni, monumentalne i widoczne z daleka. Idź na otwarcie, zwiedzaj w odpowiedniej kolejności, a jezioro zostaw sobie na koniec.