ອາເລັກຊານດຣີແມ່ນເມືອງທີ່ມີອາລົມບໍ່ຄ່ອຍຮູ້ສຶກເປັນອີຢິບທີ່ສຸດ ແລະແມ່ນຊ່ວງເວລາຕັ້ງເມືອງມາກໍເຫມືອນກັນ. ອາເລັກຊານເດີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເປີດເມືອງນີ້ໃນເດືອນເມສາ 331 BC ຢູ່ບ່ອນບ້ານປະມົງທີ່ຊື່ Rhacotis, ພ້ອມສ້າງທາງໄປເກາະ Pharos ທີ່ເຮັດໃຫ້ເມືອງມີທ່າເຮືອສອງແຫ່ງ, ແລະນາຍພົນ Ptolemy ຕັ້ງເປັນຮາຊະທິປະໄຕອີຢິບ ພ້ອມນໍາຮ່າງອາເລັກຊານເດີມາໄວ້ນີ້. ໄພ້ໃນສິບປີ ມັນມີປະຊາກອນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກ ແລະໃນອີກຫຼາຍສະຕະວັດສຸດທ້າຍເປັນອັນດັບສອງຮອຍຫຼັງໂຮມເທົ່ານັ້ນ.
ປັດຈຸບັນນີ້ ເປັນເມືອງທີ່ຍາວອອກ ບໍ່ໃຊ່ເມືອງແບບລຶກ: ປະຊາກອນຮາວ 5.4 ລ້ານຄົນ ຢູ່ຢ່າງກະຈຸາຍຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລ 40 ກິໂລແມັດ ໃນທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງດໍານ້ໍາເນິນໄນ, ບໍລິເວນໃຈກາງເມືອງສະໄຕລອິຕາລີ, ຖະໜົນຄອນຊິເຊທີ່ເປັນຫ້ອງຮັບແຂກຂອງເມືອງ ແລະທະເລທີ່ໄດ້ກົບກືນເມືອງເກົ່າເປັນສ່ວນໃຫຍ່. ອານຸສາວະລະສອງຢ່າງທີ່ທຸກຄົນຮູ້ ໂດຍພິເສດຄື ຫ້ອງສະໝຸດແລະຫອງແສງ ເຫຼືອແຕ່ຊື່ ປັດຈຸບັນເມືອງໃໝ່ສ້າງກົງທົນແທນຫ້ອງສະໝຸດ ແລະສ້າງປ້ອມເທິງເວັບຫອງແສງເກົ່າ.
ເມືອງກີກທີ່ຍັງຮັກສາຊື່ຕົນໄວ້
ເມືອງ Ptolemaic ເປັນກີກທັງໃນດ້ານລັດຖະບານ ແລະການຢູ່ອາໄສຫຼືຜູ້ອາໄສກໍປົນປົນ ແບ່ງເປັນເຂດອີຢິບ Rhakotis, ເຂດກີກພະລັງງານ ແລະເຂດຢິວ, ມີຖະໜົນໃຫຍ່ສອງສາຍສິ້ນສຸດກັນທີ່ຄາດວ່າເປັນບ່ອນຮຸບພະອົງອາເລັກຊານເດີ. ເມືອງນີ້ເຄີຍເປັນສູນກາງວິຊາການຂອງໂລກ Hellenistic: ຫ້ອງສະໝຸດແລະ Musaeum ເຊິ່ງມີຫນ້າທີ່ຄ້າຍພິພິທະພັນ ແລະດຶງນັກວິຊາການຂອງລວມທະເລແມດິເຕເຣນີເອນ. Septuagint ການແປເປັນພາສາກີກຂອງພຣະຄໍາພີຢິວ ກໍໄດ້ຮັບການເຮັດຢູ່ນີ້.
ເມືອງເຄົາທຳນົດເປັນຫນ້າທີ່ທະຫານຂອງອີຢິບຈົນສາວິດແຕ່ອາຫຼັງ 641 ປີ, ຫຼັງຈາກຖືກອະຣົບຕີຢືດປະມານ 14 ເດືອນ. ຫຼັງນັ້ນເມືອງຫຼວງຍ້າຍໄປ Fustat (ທີ່ຕໍ່ມາເປັນໄຄໂຣ), ຍຸດຕິການເປັນສູນກາງອຳນາດ. ມີຊ່ວງສຸດຕໍ່ມາເມືອງຟື້ນໂຕການເປັນທ່າເຮືອໃຫຍ່ໃນຍຸກກາງ, ຂະໜາດລົງຫຼັງປີພາກຫຼັງພອນເອິ່ນປະເທດພົບທາງທະເລໃໝ່ໄປອິນເດຍ, ແລະຟື້ນຟູອີກເທື່ອຢູ່ສັດວັດທີ 19 ຫຼັງຈາກ Muhammad Ali ກະລຸນາຕໍ່ລາງນໍ້າ Mahmoudiyah ເຊື່ອມນໍ້າໃຫມ່ກັບໃນໄນ. ຄວາມຫຼວງເກົ່າສະຕາຍຫາຍໄປບໍລິສຸດຫຼັງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II ເມືອງເຊິ່ງເຄີຍມີປະຊາສອນກຣີກ, ອິຕາລີ, ແລະ ເລວັນທາຍ, ຖືກລາຍອອກໄປເກືອບໝົດຫຼັງການທາບບັບຊັບສິນປີ 1956.
ຫ້ອງສະໝຸດ ແລະ ຫອງແສງ
ຫ້ອງສະໝຸດໃຫຍ່ແມ່ນຮູຂາງໃນປະຫວັດສາດ. ອາດຈະສ້າງປາຍສັດວັດທີ 3 BC ຕາມ Ptolemy II, ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄອມເພັກມີວິຫານເທບັນ Muses, ແລະຖືກເພີງຫຼາຍຄັ້ງ, ຫຼາຍລາຍລະອຽດຍັງສອກຖຽງ. Bibliotheca Alexandrina ເປີດໃນ 2002 ຢູ່ໃກ້ຫນ້າເກົ່າ: ຫ້ອງສະໝຸດສະໄໝໃໝ່ ບໍ່ໄດ້ສ້າງເປັນນີ້ຄືເກົ່າ, ມີຫ້ອງອ່ານໃຫຍ່ວາງລາດ, ພິພິທະພັນ ແລະໂຮງດາວຈັກຢູ່ຂ້າງ, ເປັນອາຄານທີ່ທຸກຄົນໃນອີຢິບເຫັນຄົງຄວາມໂກ່ງຂອງຣູບແບບໃໝ່ສຸດ.
ຫອງແສງມີຕອບແທນຫຼາຍກວ່າ, ເພາະພວກເຮົາຮູ້ບ່ອນຢູ່ຂອງມັນ. Pharos ສູງປະມານ 138 ແມັດ ຕັ້ງແຕ່ Ptolemy ຄົນທໍາອິດ ໃຊ້ເວລາ 12 ປີ ງບ 800 ທາເລນ ແລະເປັນແມ່ແບບໃຫ້ຫອງແສງທຸກເທື່ອຫຼັງມາ. ມັນຢູ່ໄດ້ຫຼາຍກວ່າ 1,000 ປີ, ຈົນ Ibn Battuta ເຫັນຫວ່າຖືກທໍາລົບຄາງໄປແລ້ວໃນ 1326. ຫຼັງແຜ່ນດິນໄຫວໃນສັດວັດທີ 14 ໜ່ວຍກໍເສຍຫາຍໄປ. 1477 ເກີດສຸລຕານ Qaitbay ເຮັດປ້ອມຢູ່ຈຸດດຽວກັນໃຫ້ຫນູ້ຄ່າຫິນເກົ່າ, ຫຼັງນີ້ປ້ອມ Qaitbay ໃນຕຳແໜ່ງນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຫນ້າທີ່ຜູ້ຟ້າສາຍທະເລ.
ໃຕ້ເມືອງ ແລະໃຕ້ທະເລ
ສີ່ງເກົ່າ໐ທັງຫມົດໃນອາເລັກຊານດຣີຢູ່ໃຕ້ດິນ ເນື່ອງຈາກວ່າເມືອງໃໝ່ສ້າງຜົນຫນ້າເດິມທັງໝົດ ບໍ່ມີບ່ອນຂຸດຄົ້ນ. ສີ່ງທີ່ຂຸດໄດ້ຈະນ່າສົນໃຈ: ຫຼຸມຝັງ Kom El Shoqafa ພົບແບບບັງເອີນໃນ 1900 ເຂົ້າທາງບັນຫັນກຸມພົນ, ມີຫ້ອງຝັງໄວ້ສາມຊັ້ນທີ່ຮວມພາບພິພິທະພັນອີຢິບ, ກີກ ແລະໂຣມັນ. ເສົາ Pompey ອັນເຫັນໄດ້ດີເຫຼົ່ານີ້ ແລະ Kom El Deka ເຮັດໃຫ້ເຫັນໂຮງລະຄອນກັບສະເຕຍອາບນ້ໍາໂຣມັນກຳລັງຖືກຂຸດຄົ້ນ.
ໃນຫ່າງຫາງນັ້ນ ແມ່ນທ່າເຮືອ. ຊຸມຊົນຮ່ວມຂອງ Cleopatra ຈົນຫາຍໄປໃນແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະດິນຈົມ. ຕັ້ງແຕ່ປີ 1992 ທີມຝຣັ່ງເຮັດວຽກໃຕ້ທະເລສ້າງແຜນທີ່ຊົນລວງ ແລະປັ້ນຮູບປ້ອງຊົນລວງຢູ່ເກາະຈົມ Antirhodos. ສ່ວນຫນ້າຂອງທ່າບາງບ່ອນໄດ້ເປີດສໍາລັບນັກທ່ອງທ່ຽວ, ແມ່ນຫົວຂໍ້ທີ່ຍັງໂຕ້ຖຽງກັນໃນຫມູ່ນັກຂຸດຄົ້ນ.
ເມືອງແລະທະເລ
ອາເລັກຊານດຣີແມ່ນເມືອງທີ່ໄວ້ອາສັຍແລະເສຍງ່າຍກັບຄວາມເຕີບໂຕຂອງມະຫາສະເຫີນລະດັບນ້ໍາທະເລ, ແລະນີ້ບໍ່ແມ່ນແຕ່ອະນາຄົດ. ເມືອງເປັນແຜ່ນດິນຕ່ຳ ມີຂະຫນາດຕ້ອນຕົວໃນດິນຕະກອກຫນາ, ບາງສ່ວນຂອງເມືອງຢູ່ຕ່ຳກວ່າລະດັບທະເລແລ້ວ ແລະນໍ້າໃນດິນທີ່ມາກັບທະເລມີຜົນຕໍ່ຖານອາຄານ: ງານສຶກສາ 2025 ລະບຸວ່າອາຄານຫຼາຍກວ່າ 7,000 ຫຼັງມີຄວາມສ່ຽງກັບການພັງລົ້ມໃນປະເພດນີ້. ພາຍລົມຫຼືຝົນໃນລະດູໜາວເຮັດໃຫ້ຖະໜົນນໍ້າຖ້ວມສະໜາມ, ເນື່ອງຈາກລະບົບລະບາຍໄມ່ທັນສະດວກຈັດການ.
ລູກຄ້າທີ່ມາຢາມບໍ່ມີອະໄຣຍະກ່ຽວກັບນີ້, ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກກ້າງຈະວ່າງເພີ່ມ. ຄອນຊິເຊແມ່ນເປັນແປງໜ້າອຶກຄັ້ງ, ເຮືອປາຈອດຂ້າງໝົດເຫມືອງ ແລະລົມຈາກທະເລກໍເຮັດເຮືອງເມືອງເຢັນ ມີອາກາດສີຂຽວ ເດີນງ່າຍກວ່າພື້ນທີ່ຫຼວງອື່ນຂອງອີຢິບ.
ການເດີນທາງ ແລະການຈອດສົ່ງໃນເມືອງ
ລົດໄຟຈາກໄຄໂຣແມ່ນວິທີທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ມາ: ມີສະຖານີລົດໄຟສອງແຫ່ງ, Misr ທາງຕາເວັນຕົກ ແລະ Sidi Gaber ທາງຕາເວັນອອກ, ທີ່ໄດ້ບໍລິການໂດຍໄທບໍລິສັດລົດໄຟແຫ່ງຊາດອີຢິບ, ລົດໄຟໄວໃຊ້ເວລາປະມານສອງຊົ່ວໂມງຈາກສະຖານີ Ramses. ສົນາມບິນຢູ່ໄກ 25 ກິໂລແມັດ ແລະກໍບໍ່ຄ່ອຍມີທ່ານທ່ອງທ່ຽວມາຫນັກ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ມາທາງລົດໄຟ.
ໃນເມືອງ, ລາງລົດໄຟແມ່ນປະເພນີທີ່ຍັງຢູ່ຕໍ່: ສາຍລາງລົດໄຟສ້າງໃນປີ 1860, ທີ່ເກົ່າທີ່ສຸດໃນອາຟຣິກາ, ວິ່ງຈາກ El Raml ທາງຕາເວັນຕົກເຖິງ Victoria ທາງຕາເວັນອອກ ມີລາງລົດໄຟຕິດກັນໄປ Abu Qir. ມີສາຍລົດເມປະມານ 100 ສາຍຊື່ງລາຄາຖືກ ແຕ່ແອດແອັດ ແລະຄອນຊິເຊກໍເປັນທາງຊາຍຝັ່ງຍາວປະມານ 17 ກິໂລແມັດ, ຄວນໄປດູບາງຊ່ວງຈະດີກວ່າເດີນທັງໝົດພ້ອມກັນ. ມີແຜນຈະສ້າງເມທໂຣມາຫຼາຍປີນີ້ຕົ້ນທຶນປະມານ 1 ພັນລ້ານໂດລາ; ຕອນນີ້ກໍລາງລົດໄຟ ແລະແທັກຊີເຮັດວຽກແທນ.
ອາເລັກຊານດຣີບໍ່ເຫມືອນ Luxor ຫຼື Cairo ແລະບໍ່ຄວນນຳໄປຍິນຍອມກັບບໍ່ແມ່ນ. ມັນແມ່ນເມືອງທີ່ຫາຍກັບເມືອງໃຫຍ່ບູຮານ: ໄປກິນປາໃນທ່າ, ນັ່ງລາງລົດໄຟ, ດູບິວຊາຍຝັ່ງຕອນແລງທີ່ຄົນທຸກໄປເດີນຫນ້າຄອນຊິເຊ, ແລະຍອມຮັບວ່າຫ້ອງສະໝຸດແລະຫອງແສງອັນງົດງາມນັ້ນເຫຼືອແຕ່ເປັນນິທານແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນອາຄານຕົວຈິງ.